KWasica i zasadowica

• ok. 7,4 (zakres fizjologiczny: 7,35–7,45)

• ok. 40 mm Hg

• 24 mM

Pierwotne zaburzenie rozpoznaje się po parametrze, który zmienia się w tym samym kierunku co pH

• Oddechowa (wczesna): Hiperwentylacja (usuwanie CO_2 w kwasicy) lub hipoventylacja (zatrzymywanie CO_2 w zasadowicy).

• Nerkowa (późniejsza): Następuje w ciągu kilku godzin.

  • W kwasicy: Wydalanie nadmiaru kwasu H^+.

  • W zasadowicy: Wydalanie nadmiaru wodorowęglanów HCO_3^-$

Niezależnie od przyczyny (kumulacja kwasów nielotnych jak mleczan czy ketokwasy, lub utrata zasad), nerki reagują poprzez:

1. Wydzielanie H^+ do kanalików zbiorczych (CD).

2. Tworzenie kwasu dającego się miareczkować (TA) (połączenie H^+ z HPO_4^{2-}).

3. Wydalanie H^+w postaci jonu amonowego ($NH_4^+ po połączeniu z amoniakiem).

1. Aktywacja komórek wstawkowych $\beta$ w kanalikach zbiorczych.

2. Działanie wymienników $HCO_3^-/Cl^-$.

3. Wydzielanie wodorowęglanów do światła kanalika i ich wydalanie z moczem.

Równowagę kwasowo-zasadową ocenia się na podstawie trzech parametrów krwi tętniczej:

• pH: ok. 7,4 (zakres fizjologiczny: 7,35–7,45)

• P_{CO2} (prężność dwutlenku węgla): ok. 40 mm Hg

• [HCO_3^-] (stężenie wodorowęglanów): ok. 24 mM